تبلیغات
انجمن زبان انگلیسی آوا - چگونه می آموزیم؟
درباره وبلاگ

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

پیوندها

پیوندهای روزانه

نویسندگان

ابر برچسبها

آمار وبلاگ

Admin Logo
themebox

p

چگونه می آموزیم؟

نایدا در مقاله ی"جامعه شناسی زبان و ارتباط آن باخارجیان" (1993)نشان می دهد این تنها زبان نیست که به ما اطلاع میدهد. اطلاعات درذهن ماست و اگر این اطلاعات ذهنی نبود،زبان هرگز قادر نبود به ما اطلاع بدهد(1). نایدا می گوید زبان نارساتر از آن است که همه ی حقیقت را بنمایاند. نایدا فعل to run(دویدن) رامثال می اورد و آن را در جاهای مختلف  بررسی می کند و میگوید تعریف این فعل  در فرهنگ ها به این صورت آمده است: جا به جا شدن از طریق حرکت پاها بهطوری که هیچ پایی دوباره در همان جای قبلی خودش قرار نگیرد. سپس توضیح می دهد که اگر ماری هم روی زمین حرکت کند از همین فعل to run استفاده می شود. می بینیم که تعریفی که برای آن داده اند به حرکت مار نمی خورد. پس معلوم می شود که کلمه همه ی واقعیت را نمیرساند بلکه حقیقت درجهان خارج است و ما تنها ازطریق آگاهی شخصی می توانیم به معنای کلمات پی ببریم نه ازطریق کلمات. نایدا می گوید زبان حداکثر 20 درصد اطلاع می دهد و باقیباید از جاهای دیگر، یعنی از طریق بافت و کلام، حاصل شود نه از طریق زبان. نایدا معتقد است حتیمجله ای که مقاله ای در آن چاپ می شود؛چنانچه معتبر باشد به آن مقاله حالتی می دهد کهخواننده  با دیدی خاص آن را می خواند؛به دیگر تعبیر، مجله بخشی از اطلاعاتی می شود که از مقاله صادر می گردد.

(1):اشاره به نظریه ی معروف افلاطون که معارف و اسرار علوم درفطرت ما سرشته است و معلم بارفع حجاب مارابر آنچه خودمی دانیم آگاه می کند.و بدین نگاه تعلیم تنها تذکر و به یاد آوردن است. 



نوشته شده توسط :سجاد سالمی
سه شنبه 12 بهمن 1389-03:41 ق.ظ
نظرات() 

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر